عصر ایران؛ امیر صدرا صیام- در سال‌های اخیر، بحران مسکن در تهران از یک مسئله‌ اقتصادی به مسئله‌ای اجتماعی و حتی فرهنگی تبدیل شده است. افزایش اجاره‌بها و کاهش قدرت خرید خانوارها، برای بسیاری از مستأجران فقط به معنای پرداخت سهم بیشتری از درآمد برای مسکن نیست؛ بلکه به معنای تغییر محله، از دست دادن شبکه‌های اجتماعی، محدود شدن انتخاب‌های زندگی و دشوارتر شدن تصور آینده است. در چنین زمینه‌ای، کتاب «ولی خانه من نیست؛ مردم‌نگاری زیست‌فرهنگ اجاره‌نشینی در شهر تهران» نوشته‌ هانیه بنی‌هاشمی، تلاش می‌کند از پشت آمارهای بازار مسکن عبور کند و به تجربه‌ زیسته‌ کسانی نزدیک شود که هر سال با پرسش ماندن یا رفتن مواجه‌اند. این کتاب از سوی انتشارات مردم‌نگار منتشر شده و حاصل پژوهشی مردم‌نگارانه است که زندگی مستأجران تهرانی را از خلال مصاحبه، مشاهده و داده‌کاوی فضای مجازی بررسی می‌کند. اهمیت این رویکرد زمانی روشن‌تر می‌شود که به وضعیت بازار اجاره توجه کنیم. گزارش‌های اقتصادی در سال‌های اخیر نشان داده‌اند که افزایش هزینه مسکن، بخش بزرگی از درآمد خانوارهای مستأجر را به خود اختصاص داده و کاهش استطاعت مالی، الگوی…