راز گریه های ستاره سابق استقلال

بخشی از گزارش

القابی مثل سوپراستار، گلزن برتر، بهترین بازیکن جوان، آینده فوتبال ایران، مهاجم تیزچنگ و ... خیلی سریع تر از چیزی که فکر می کنید از ذهن ها پاک می شود. وقتی آرش افشین با چهره فتوژنیک، خود را آماده نشستن روی صندلی استودیوی ورزش سه می کرد، یاد روزی افتادیم که افشین قطبی برای اولین بار اسم او را در یک نشست مطبوعاتی به زبان آورد. سال ۲۰۱۰ بود و آرش، بازیکنی جواد در تیم فولاد لوکا بوناچیچ. او به نظر همه چیز را برای پیشرفت در اختیار داشت. خوش قامت و سریع بود، از تکنیک ضربه زدن برخوردار و تکنیک برداشتن یار مقابل را داشت. تازه خوش قیافه و محبوب هم بود و حتی اسم و فامیلی داشت که انگار یک نویسنده برای اسم مستعار انتخابش کرده. واقعا چه چیزی می توانست چنین پتانسیلی را از درخشش افراطی در فوتبال ایران دور کند؟ هنوز مشغول فکر کردن به این سوال بودیم که آرش «پقی» زد زیر گریه و این اولین اشک ریزان او در این مصاحبه نبود. او یاد زمین خوردن ها و نرسیدن هایش می افتاد و صورتش را اشک می گرفت. البته آن هایی که از نزدیک آرش را می شناسند می دانند که او زخمی را با خود حمل می کند که به این سادگی ها درمان نمی شود و…