آرمان موسی پور، خالق خاطرات شنیداری چند نسل از جادوی موسیقی می گوید

بخشی از گزارش

آهنگساز، نویسنده دوم فیلمنامه است آرمان موسی پور، خالق خاطرات شنیداری چند نسل از جادوی موسیقی می گوید موسی پور معتقد است گاهی برداشت آهنگساز از یک سکانس با نگاه کارگردان متفاوت است اما در نهایت نظر کارگردان اعمال می شود، چون فیلم متعلق به اوست google هفت صبح را در گوگل دنبال کنید فاطمه برزویی هفت صبح| محال است متولد دهه هفتاد یا هشتاد باشید و شب هایتان با تماشای سریال «فاصله ها» گره نخورده باشد؛ محال است با ملودی های عاشقانه «دلنوازان» بغض نکرده باشید یا با موسیقی پرکشش «کیمیا» به دل تاریخ سفر نکرده باشید. ما آدم ها گاهی یادمان می رود که همیشه این دیالوگ ها یا اشک بازیگران نیستند که احساساتمان را درگیر می کنند و گاهی این جادوی نامرئی موسیقی است که بی صدا دست روی قلبمان می گذارد. منتقدان سینما تعبیر قشنگی دارند؛ می گویند آهنگساز، نویسنده دوم فیلمنامه است. او همان راوی پنهانی است که وقتی شخصیت ها سکوت کرده اند، رازهای درونشان را برای ما فاش می کند یا خطری که در کمین است را زودتر به ما خبر می دهد. موسیقی می تواند ریتم نفس هایمان را با تند و کند کردن تمپو دستکاری کند، یا مثل یک تعلیق…