نقد فیلم «آنتیک» با بازی پژمان جمشدی و آناهیتا افشار؛ حیف سوژه ای که هدر می رود

فیلم سینمایی «آنتیک» در تلاش برای حفظ ریتم و گرفتن خنده، به موقعیت های متعدد و شوخی های مستقیم متوسل می شود و در این مسیر انسجام خود را از دست می دهد اما حاصل کمدی ای که بیشتر از آنکه مخاطب را با قصه همراه کند، میان شوخی ها و اتفاقات سرگردان می ماند.
بخشی از گزارش
فرارو- اکران آنلاین فیلم سینمایی «آنتیک» از ۷ مهر آغاز می شود. این اثر با حضور پژمان جمشیدی و بیژن بنفشه خواه مدعی که با نگاه کمدی سراغ یک سوژه اجتماعی رفته است. به گزارش فرارو، داستان درباره دو عتیقه فروش است که بعد از انقلاب کسب وکارشان از رونق افتاده و تصمیم می گیرند با راه اندازی یک امامزاده جعلی از باور مردم پول به دست بیاورند. ایده ای که می توانست پایه یک کمدی اجتماعی تند و حتی بی پروا باشد، اما «آنتیک» در اجرا مدام ثابت می کند که سوژه از خود فیلم جلوتر است. مشکل از جایی شروع می شود که ایده باید به فیلمنامه تبدیل شود. «آنتیک» ایده دارد، اما نمی داند چطور باید آن را گسترش دهد. موقعیت ها یکی پس از دیگری وارد داستان می شوند اما کمتر پیش می آید که از دل آن ها یک کمدی دقیق و حساب شده شکل بگیرد. فیلم بیشتر شبیه مجموعه ای از اتفاق هاست که پشت سر هم چیده شده اند. انگار فیلمنامه هر بار که نمی داند با قصه چه کند یک موقعیت تازه رو می کند. قصه فدای شوخی می شود یکی از جدی ترین مشکلات «آنتیک» همین پراکندگی است. یک موقعیت هنوز فرصت نکرده جان بگیرد که فیلم سراغ اتفاق بعدی می رود. خرده روایت ها…
این خبر از فرارو گردآوری شده است.





