شب ها در ترمینال جنوب می خوابم/ آوارگی با یک کوله پشتی قرمز پُر از نان خشک!
از کارگران سالمند مهاجر اما بی سرپناه تا زنان افغانستانی گرفتار در بازار کار غیررسمی؛ مهاجرت به تهران برای بسیاری نه پایان بی پناهی، که تداوم فقر، زندگی روزمزدی و دستمزدهای معوق است.
بخشی از گزارش
به گزارش خبرنگار ایلنا، در حاشیه تاریک بازار کار ایران، گروهی از کارگران نه با قراردادهای رسمی، نه با پوشش بیمه و نه با امید به حقوق ثابت، بلکه با تقلا برای یافتن کار روزانه و جست وجوی سرپناهی موقت، زنده مانی می کنند. گروه کثیری از این کارگران برای تامین نان شب، مجبور به مهاجرت می شوند. مهاجرت در این شرایط غمبار، محرومیت را تشدید می کند. برای بخشی از این طبقه کارگر غیررسمی که حالا اغلب به سنین سالمندی رسیده اند، مفاهیمی چون «بازنشستگی» و «آسودگی» به واژگانی بی معنا تبدیل شده است. اقتصاد نابرابر، آن ها را از چرخه حمایت های اجتماعی طرد کرده و سالمندی شان را با بی خانمانی، گرسنگی و حذف تدریجی اقلام ضروری از سفره عجین کرده است. اما تبعات این بی ثباتی ویرانگر تنها به حاشیه های پایتخت محدود نمی ماند؛ بار اصلی بازتولید فقر در خانواده های فرودست، مستقیماً بر دوش زنانی آوار می شود که در روستاهای دورافتاده، همزمان با مدیریت کمبودها، چشم انتظار نان آورانی هستند که در خیابان های تهران به دنبال نان خشک و خالی می گردند. ما برای درک بیشتر اوضاع مهاجران پایتخت، راهی خیابان های جنوب شهر شدیم. در ورودی…
این خبر از ایلنا گردآوری شده است.
